29 Ocak 2013 Salı

TELEFONLA İMTİHANIM

Şu telefon kültürü denen şeyden bende zerre kadar yok, hiç bir zaman da olmadı. Benim için birisine telefon etmek sadece mesajlaşmaktan ibaret.Evet asosyal gibi göründüğümü biliyorum belki de kronik tembelliğimden ötürüdür, ama şu hayatta en çok kaçtığım şeylerden birisi de çalan bir telefona bakmak zorunda kalmak.
Evde ne zaman telefon çalsa bakmamak için iş çıkarırım kendime, odalara kaçarım. Günlük hayatta konuşkan olamayışım telefona yansıyor tahminimce.Sevemiyorum biriyle öyle uzun uzun telefon muhabbeti yapmayı.Mesela benim rutin olarak aradığım, hal hatır sorduğum insanlar da yoktur.Gerekmedikçe aramam kimseyi ama o kişiyi sevmediğimden değildir bu.
Tabi sevmediğim için aramadığım insanlar da var o ayrı bir mevzu...
Ancak buna rağmen her seferinde maruz kaldığım bir takım durumlar var.Akşam tv karşısına geçmişim almışım kahvemi tak diye birinin arayacağı tutar, genelde ben bakmam tabi ama başıma gelecekleri de gayet iyi bilirim.
Birincisi, o telefon bütün ev ahalisine tek tek verilir (tabi bana da) gerçi bunu çok abartmama gerek yok çünkü bu bizde istisna bir durumdur ve dışarda okuyan iki kardeşimden biri aradığında yapılır. Onlarla konuşacak konularımız olduğundan pek zorlanmam.
Diğeri, telefondaki kişiye durup dururken benden bahsedip arayanın beni istemesini sağlamak.Bu durumda da arayanlar genelde yakın akrabalardan biri olur. Havadan sudan muhabbetler ve hatır sormalarla geçiririm.
Sonuncu ve bana evden kaçma isteği veren durum ise, konuşmayla hiç ilgilenmeyip kendi işime döndüğüm halde ne karşı tarafa ne de bana sormadan "bak ona veriyorum" deyip telefonun elime bırakıp gidildiği andır. İşte benim telefonla olan imtihanım tam bu noktada başlar.Çünkü burada arayan kişi kesinlikle ya yıllardır görüşmediğim eski bir komşu yada uzak (ama çok uzak) bir akraba olur.

 Telefonu alırım ve ;
"alo, merhaba"
"merhaba"
"....................." sessizlik.
"E oldu o zaman kapatalım madem" (iç ses)
 Tıkanırım.
 Şaşkın ve tamamen boş bir ifadeyle zar zor bişeyler gevelerim.
 O an mümkünse her şeyi  o sorsun ben cevaplayım isterim.
 Telefon fobisi diye bişey var da ben mi bilmiyorum acaba ?!.
    

4 yorum:

  1. aaa beni mi anlattın :D öyle bi fobi vardır muhtemelen..
    evde telefon çalınca bende "telehooon" diye bi bağırıyorum, başkası duymadıysa duysunda açsın diye :D

    ama insanların çoğunda var bu olay.. şu feys filan çıkınca iyice çoğaldı hemde.. konuşmak kolay değil ki yazılı görüşmek daha kolay ve daha az riskli :)

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. bana da konuşmak zor gelir nedense...
      yazışmak en kolayı gibi gelir ama az riskli olduğu konusunda bişey diyemicem kendi adıma, genelde aklıma ilk gelen lafı yazar sonra da devirdiğim çamlara bakarak kendimi yerden yere atarım çünkü :)

      Sil
  2. İstisnai durumlar dışında aynı fikirdeyim seninle :D
    Bu arada bloguma uğrayıp yorum bırakmışsın fakat yeni girebildim. Onun için özür diliyorum, kusuruma bakma lütfen..

    YanıtlaSil
    Yanıtlar
    1. önemli değil :)
      teşekkürler yorum için :)

      Sil